44259821 (021)

9421733 (0903)

ستارخان

آموزشگاه تنبک خصوصی

اگر به دنبال آموزشگاه تنبک خصوصی برای شروع یادگیری این ساز کوبه ای ایرانی هستید آموزشگاه موسیقی برومند با سال ها فعالیت در زمینه آموزش تخصصی ساز های کوبه ای در کنارشماست تا حرفه ای بیاموزید و بنوازید.
ضرب ، تمبک، دمبک یا دنبک از سازهای کوبه ای ایران است. بدنهٔ تنبک را در گذشته از جنس چوب، سفال و گاهی فلز هم می‌ساختند، ولی امروزه از جنس چوب می‌سازند.تنبک در چند دههٔ اخیر پیشرفت چشم‌گیری کرده و به عنوان ساز تکنواز و مستقل مطرح شده است. این پیشرفت مدیون تلاش استاد فقید حسین تهرانی و اساتید دیگرمی باشد. و اما به نقل از ویکی پدیای فارسی : تنبک (تمبک، دمبک، دندونک و ضَرب) یکی از سازهای کوبه‌ای ایرانی است. این ساز پوستی، از نظر سازشناسی جزء طبل‌های جام‌شکل محسوب می‌شود که از این خانواده می‌توان به سازهای مشابه مانند داربوکا در کشورهای عربی و ترکیه و همچنین زیربغلی در افغانستان اشاره کرد.
برای کسب اطلاعات بیشتر در زمینه برگزاری دوره های آموزش ساز تنبک در آموزشگاه موسیقی برومند با ، پل های ارتباطی ما در تماس باشید.

انواع ساز های سنتی ایرانی

به سایت آموزشگاه موسیقی برومند خوش آمدید!
این آموزشگاه با مجوز رسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تأسیس شده و فعالیتهای این سایت تابع قوانین جمهوری اسلامی ایران است

مطالب و مقالات موسیقی

آموزش کلیه ساز های کلاسیک غربی و کلاسیک اعم از ارگ ، پیانو ، پرکاشن ، ساکسیفون ، آکوردئون ، کاخن ،تومبا و... و کلیه سازهای ایرانی اعم از تار ، تنبک ، سنتور ، سه تار ، کمانچه ، دایره و ...

بهترین زمانبندی برای کوک پیانو چیست؟ این یکی از سوالاتی است که مشتریان بسیار می‌پرسند. پاسخ این سوال ابتدا به میزان استفاده شما بستگی دارد. در شرایط خاص نظیر استودیوهای صدابرداری که دقت کوک پیانو از اهمیت بسیاری برخوردار است ممکن است نیاز باشد در یک روز یک یا چند بار پیانو کوک شود. در سالن‌های اجرا، پیانو پیش از تمرین و اجرا کوک می‌شود. در برخی اجراها لازم است پیانو در حد فاصل میان برنامه مجددا کوک شود. برای پیانوهای خانگی، توصیه اغلب تکنسین ها این است که پیانو چندین بار در سال کوک شود. چرا که فرآیند از کوک خارج شدن پیانو بلافاصله پس از اتمام کوک آغاز می‌شود. عموما دفعات کوک پیانوهای خانگی به سطح نوازندگی و قطعات نواخته شده بر روی پیانو ، میزان پایداری ذاتی پیانو در حفظ کوک ،‌ بودجه نوازنده، یکنواختی رطوبت و دمای محل نگهداری پیانو و مهارت تکنسین در ایجاد کوک پایدار بستگی دارد. در اغلب موارد دو یا سه بار کوک در سال برای استفاده عادی از پیانوهای خانگی کفایت می‌کند. این در حالیست که نوازندگان حرفه‌ای ممکن است ۴ تا ۶ بار در سال (و یا حتی بیشتر) پیانوی خانه‌ی خود را کوک کنند.

کوک شامل چه چیزهایی نمیشود! اغلب مشتریان زمانی که با کلیدهای گیرکرده، دمپرهای معیوب و قطعات شکسته مواجه می‌شوند با تکنسین کوک تماس می‌گیرند ولی فرآیند کوک پیانو تنها شامل تصحیح و تنظیم کشش سیم‌های پیانو می‌شود و هیچ ارتباطی با رگلاژ، صداسازی(voicing)، تنظیم و رفع ایرادهای مکانیکی ساز ندارد. بنابراین لازم است مشتری و تکنسین پیش از شروع کار در مورد سایر ایرادات پیانو و هزینه رفع آنها با یکدیگر مذاکره کنند. البته مسائل بسیار کوچکی نظیر افتادن نوک مداد و یا اجسام کوچک لای کلید ها که رفع آن چند دقیقه بیشتر وقت نمی‌خواهد معمولا هزینه‌ای برای مشتری ندارد. به هنگام تماس با تکنسین، او را از مدل و برند پیانو مطلع کنید. همچنین ارائه اطلاعات دیگری نظیر گرند یا دیواری بودن پیانو، آخرین تاریخ کوک، شرح مختصری از تعمیرات قبلی و همچنین مشکلات فعلی آن می‌تواند مفید باشد. این اطلاعات موجب می‌شود تا تکنسین در باره زمان مورد نیاز برای انجام کار و همچنین انتخاب ابزارهای مناسب تصمیم گیری بهتری داشته باشد.

یک سیم با طول ثابت به شکل‌های متفاوتی می‌تواند ارتعاش کند. در شکل بالا ۶ حالت مختلف ارتعاش که منجر به تولید ۶ هارمونیک اول در سیم می‌شود نشان داده شده است. در واقعیت، فرکانس هارمونیک‌ها کمی بیشتر از فرکانس محاسبه شده است. فیزیکدانان این پدیده را inharmonicity می‌نامند. برای اینکه پیانو خوش صدا باشد تکنسین به هنگام کوک اُکتاوها را به گونه‌ای کوک می‌کند که فرکانس‌ اُکتاوهای مختلف با هارمونیک‌ نت‌های اکتاوهای بم تر از آن مطابقت داشته باشد. در عین حال گوش انسان فرکانس نت‌های زیر را کمی پایینتر از فرکانس اصلی‌شان می‌شنود. برای جبران این دو اثر، تکنسین مجبور است اُکتاوهای سمت راست را کمی بالاتر و اُکتاوهای سمت چپ پیانو را کمی پایینتر از فرکانس نظری کوک کند. این که چقدر اُکتاو‌ها را بالاتر و یا پایینتر از فرکانس نظری‌شان کوک کنیم آمیزه‌ای از علم و هنر است. جالب است بدانید تکنسین های مختلف بسته به استعداد و حس زیبایی شناسی خود کوک‌های متفاوتی را بر روی یک پیانو ایجاد می‌کنند. به همین دلیل است که اغلب نوازندگان مشهور، کوک برخی از تکنسین‌ها را نسبت به بقیه ترجیح می‌دهند. برای کوک دقیق هر نت، تکنسین تست‌های شنیداری معینی را انجام ‌می‌دهد. او باید به دقت به صدا گوش دهد تا بتواند صدای ضربات(beats) ناشی از اختلاف فرکانس دو سیم را بشنود و حتی تعداد تکرار این ضربات را در ثانیه اندازه بگیرد. بسته به فاصله‌ی مورد نظر گاهی لازم است تا تعداد ضربات به صفر میل کند و گاهی بر روی تعداد معینی تنظیم شود. در عین حال بسیاری از نت‌های پیانو شامل چند سیم هستند که باید با یکدیگر هم‌کوک باشند. در واقع سیم‌های یک نت باید بدون شنیده شدن هرگونه ضربه (Beatless) کوک شوند. با در نظر گرفتن این مشکلات حالا می‌توانید قضاوت بهتری درباره‌ی فرآیند کوک داشته باشید. درست به همین دلیل، حرفه‌ای شدن در کار کوک نیازمند سالها تجربه و ممارست است.

یکی دیگر از چیزهایی که کوک کردن پیانو را دشوارتر می‌کند استفاده از لوپ(پیچش) سیم ها در طراحی پیانوهای مدرن است. در این طراحی، هر رشته سیم فولادی در قسمت صداهای زیر (راست) پیانو برای دو سیم استفاده می‌شود. در واقع یک سیم فولادی با پیچانده شدن به دور یک زائده فلزی به دو گوشی مختلف متصل می‌شود. این دو سیم گاهی برای یک نت و گاهی برای دو نت با نیم پرده اختلاف مورد استفاده قرار می‌گیرد. زمانی که سیم برای دو نت مجاور مورد استفاده قرار می‌گیرد به این معنا هست که هریک از دو قسمت سیم تحت کشش متفاتی از قسمت دیگر قرار دارد. از آنجاییکه هر دو قسمت سیم مستعد اعمال یک کشش ثابت هستند،‌ استفاده از سیستم لوپ و اعمال کشش‌های متفاوت به دو قسمت سیم شرایط را برای ایجاد یک کوک پیانو پایدار دشوار می‌کند. هر سیم به دور یک زائده فلزیدر پیانو می‌چرخد و به دو گوشی متصل می‌شود علاوه بر موانع فیزیکی، وجود برخی دشوار‌ی‌های آکوستیکی در پیانو نیز سختی فرآیند کوک کردن را دوچندان می‌کند. یونانیان باستان اولین کسانی بودند که به تناقض متداول در سازهای با کوک ثابت پی بردند. این مشکل به این صورت است که در یک اُکتاو درست (perfect) نمی‌توان تمامی فواصل ــــ‌ سوم‌ها، چهارم ها، پنجم ها، ششم ها و ... ـــ‌ــــ‌ درون آن را به شکل خالص (Pure) کوک کرد. با کمی کوچکتر کردن(narrowing) و یا بزرگتر کردن(expanding) این فواصل ــــ‌ که به اصطلاح tempering نامیده می‌شود ـــ‌ــــ‌ می‌توان آنها را درون اُکتاو جای داد. تکنسین کوک ابتدا یک temprament ـــــ‌ یک اُکتاو در مرکز پیانو که تمامی ۱۳ نت آن به دقت به تناسب سایر نتها کوک شده است ـــــ‌ ایجاد می‌کند و سپس تمامی اُکتاوهای بالا/پایین هر یک از نتهای temprament را به صورت اُکتاو خالص کوک می‌کند و با این‌کار این temprament را در تمامی اُکتاوهای پیانو کُپی می‌کند. در واقعیت، به کار بردن عبارت «اُکتاو درست» از نظر علمی درست نیست. وقتی یک سیم ارتعاش می‌کند به غیر بسامد(فرکانس) اصلی، بسامدهای دیگری را نیز تولید می‌کند که از نظر ریاضی مضربی از بسامد اصلی سیم هستند که هارمونیک(harmonics) نامیده می‌شوند. به عنوان مثال اگر بسامد ارتعاش اصلی 100 هرتز باشد، بسامد هارمونیکهای آن به ترتیب 200, 300 , 400 و ... خواهد بود. دلیل این موضوع این است که به غیر از ارتعاش اصلی که در طول سیم رخ می‌دهد ارتعاشات دیگری نیز (در طول‌های متفاوت) همزمان با ارتعاش اصلی اتفاق می‌افتد.

کوک پیانو چیست ؟ کوک پیانو عبارت است از تغییر کشش سیم‌های پیانو و تغییر کوک و یا بسامد(فرکانس) به وسیله چرخاندن گوشی های پیانو به گونه ای که صدای هر یک از سیم ها با سایر سیم های پیانو هماهنگ شود و صدایی دلپذیر از پیانو خارج شود. ایجاد این هماهنگی بین سیم‌های پیانو با استفاده از قوانین علم آکوستیک و برخی قواعد زیبایی شناسی موسیقایی ممکن می‌شود. پیانو چگونه کوک می‌شود ؟‌ آیا کوک پیانو کار دشواری است ؟ برای کسانی که از این فن اطلاعی ندارند، کوک پیانو اغلب امری ساده به نظر می‌رسد ولی این تصور به هیچ عنوان درست نیست. با در نظر گرفتن تعداد بالای گوشی ها (‌در حدود ۲۰۰ عدد ـــ‌ـ‌ البته بسته به مدل و نوع پیانو ممکن است تعداد گوشی ها بیشتر یا کمتر باشد)‌، کشش بسیار بالای سیم‌ها، سفتی گوشی‌ها و مقاومت آنها در مقابل نیروی چرخش و در نهایت مقاومت سیم در مقابل سر خوردن در نقاطی که با صفحه چدنی در ارتباط است، کوک پیانو کاری پیچیده و دشوار است. تمامی این عوامل اگرچه فرآیند کوک کردن را دشوار می‌کنند،‌ ولی وجود آنها جهت حفظ کوک پیانو برای مدتی قابل قبول با در نظر گرفتن میزان استفاده و شرایط محیطی پیانو کاملا الزامی است.

از جمله نوازندگان صاحب سبک ویولن(در سبک موسیقی ایرانی) • می‌توان به علی محجوبی • رکن الدین مختاری • ابوالحسن صبا • علی تجویدی • اسدالله ملک • حبیب‌الله بدیعی • پرویز یاحقی • ابراهیم لطفی • مجتبی منصوری • رحمت‌الله بدیعی • امیرحسین • فائی و همایون خرم اشاره کرد. الگوی شماره ۱/۱ • ۱/۱/۱- شانه و گردن نوازنده نباید برای نگهداری ویولن بر روی شانه چپ، آنرا بالا کشد و شانه باید در هنگام گرفتن ساز به همان وضعیت افتاده خود در حالت طبیعی بدن باقی ماند. طبیعی است اگر گردن نوازنده ویولن بلند باشد، او ناخودآگاه برای با تسلط گرفتن ساز، نیازمند بالا کشیدن شانه و یا خم کردن اضافی گردن خود به سمت پایین است که البته اتخاذ هر یک از دو مورد فوق توسط نوازنده اشتباه است. زیرا برای حفظ اولی او باید یک توان اضافی را به شکل بیهوده ای صرف بالا نگه داشتن شانه گرداند که هم باعث خستگی او شده و هم دائما درصدی از فکر او بایستی به حفظ این حالت معطوف باشد. مورد دوم نیز، از آنجا که غضروف ها و مهره های گردن را به حالت کشش بیش از اندازه می اندازد و بر آنها فشار وارد می کند، مطلوب نیست. • ۲/۱/۱- میزان بالا بردن دست چپ در حالت کلی نوازندگی ویولن، نوازنده باید دست چپ را تا جایی بالا برد که ساز و دسته آن امتدادی افقی با زمین پیدا کند و بهتر است ساز بگونه ای گرفته نشود که دسته و سرپنجه ساز به سمت زمین و یا برعکس آن نشانه گرفته شود. زیرا در حالت اول ستون مهرها به کشش بی مورد به سمت پایین می افتند و همچنین در این حالت، به علت خمودگی نوازنده، تنفس او مشکل تر می گردد. در حالت دوم نیز به مهرهای گردن در جهت معکوس فشار وارد می گردد.