ستارخان

  • 1397-03-24

کمانچه سازی ایرانی با نوایی روحانی

کَمانچه یکی از سازهای ایرانی زهی است. این ساز علاوه بر شکم، دسته و سر، در انتهای تحتانی ساز پایه نیز دارد که روی زمین قرار می‌گیرد.
اولین نشانه‌های تاریخی در مورد کمانچه در کتاب موسیقی الکبیر در قرن چهارم هجری دیده شده‌است. در این کتاب آمده است کمانچه با نام عربی همان رباباست. کمانچه در دوران صفویه و قاجاریه جزو سازهای اصلی موسیقی ایران بوده‌است. نخستین صدای ضبط‌ شده کمانچه به اوایل قرن بیستم میلادی بر می‌گردد.
نوازندهٔ ساز در حالت نشسته پایهٔ کمانچه را روی زمین (یا صندلی) یا زانو قرار می‌دهد. ساز در موقع اجرا کمی حول محور خود می‌چرخد و همین عمل تماس آرشه با سیم‌ها را آسان تر می‌کند. نوازنده ساز را به طور قائم در دست چپ می‌گیرد و انگشتان همان دست را روی دسته می‌لغزاند و آرشه را با دست راست به سیم‌ها تماس می‌دهد.